หลับ
posted on 06 Jan 2012 23:05 by umbellaหลายค่ำคืน ฉันหลับโดยไม่รู้ตัว
เพียงพริบตา ไม่อาจฝืนทน
ฉันหลุดลอยไร้สติ ควบคุม
ไม่รู้เกิดเมื่อไหร่ ตอนไหน
ฉันอยู่ท่ามกลางแวดล้อมเดิม
แต่แปลกไป ผู้คนมากมาย หายไป
เหลือเพียง ตัวคนเดียว
เดินไป เดินไป เดินไป จน
ไม่รู้ที่ใด ผู้คนหลั่งไหล มากมาย
เบียดเสียด แน่นขนัด อึดอัด สุดใจ
แหวกฝูงชนไป เจอใครบางคน
ฉันไม่แน่ใจ ว่าใคร แต่เพียงคำที่เอ่ย
ฉันยิ้มเลย โดยทันที
ไม่รู้ตัวว่าใคร แต่แน่ใจ เป็นผู้หญิง คนนั้น
ที่ฉันรัก แต่อยากเจอ สุดหัวใจ
กล่าวบอกเธอ ถึงความรู้สึก ที่แน่นใจ
บอกไปว่า รัก และ คิดถึง
เธอหายไป หายไป จากฉัน
นาน นาน นานมากไป จนวันนี้
ฉันยินดีที่สุด พบเธอแล้ว
พลัน น้ำตาไหล ไม่ไหวจริง
คิดถึงมาก คิดถึงจัง เธอคนนี้
เดินเข้าไปเพื่อหาเธอผู้คิดถึง
แต่ยิ่งก้าว ยิ่งเดิน ยิ่งห่างออกไป
มันไม่ใช่ ไม่มีทาง
ฉันวิ่ง วิ่ง วิ่งอย่างสุดกำลัง
แต่ยังไงก็ไม่เป็นผล
สุดท้ายฉันล้มลง อยู่ตรงนั้น
สายตาจ้องมองไป ยังเบื้องหน้า
เธอกล่าวลา บอกขอบคุณที่ฉันนั้นยังรักกัน
แต่เธอนั้น ต้องจากไปจากกันแล้ว
ไปสู่ที่ ที่เธอนั้นยังไม่รู้ แต่ให้รู้ ว่าเธอนั้น
ยังรักฉันอยู่เหมือนเดิม
ก่อนเธอจาก ทิ้งท้ายไว้พร้อมน้ำตา เธอบอกว่า
เธอจะอยู่ในใจฉันเสมอ แต่ให้ฉันนั้นเริ่มต้น ไปเดินอีกครั้ง
กับใครซักคน บนโลกนั้นที่ฉันอยู่ อย่ายึดติดกับตัวเธอ หลังจากนี้
เปิดใจรับคนอื่นๆ ที่เข้ามา
...
เธอหายไป... เหลือเพียง ร่างชายคนหนึ่ง
ที่นั่งร้องไห้ ท่ามกลาง ต้นไม้ที่มีเพียงกิ่งก้านไร้ใบไม้สีเขียว
...
คราบน้ำตาบนเปลือกตา และ แก้มทั้งสอง
ตาที่บวมจากการร้องไห้ เมื่อส่องกระจก
รู้ได้ทันที ว่าสิ่งนั้น มันคือฝัน
แต่ฝันนั้นช่างโหดร้าย และยินดี
...
คิดถึงทุกเวลาหายใจ แต่การเริ่มใหม่ขอพยายาม เพื่อเธอ...